The Smile Archive
Γιατί δεν χαμογελούσαμε στις παλιές φωτογραφίες;
Μεγάλοι χρόνοι έκθεσης, κοινωνικές συμβάσεις και η ιδέα της αξιοπρέπειας: ένα σύντομο ταξίδι στο σοβαρό πρόσωπο του 19ου αιώνα.

Αν ανοίξετε ένα οικογενειακό άλμπουμ από τις αρχές του περασμένου αιώνα, θα συναντήσετε σχεδόν παντού το ίδιο βλέμμα: σοβαρό, ακίνητο, ελαφρώς απόμακρο.
Ο χρόνος της έκθεσης
Μια συχνή εξήγηση είναι τεχνική: στις πρώτες δεκαετίες της φωτογραφίας, η λήψη απαιτούσε αρκετό χρόνο ακινησίας. Ένα χαμόγελο είναι δύσκολο να κρατηθεί σταθερό. Οι ιστορικοί όμως επισημαίνουν ότι η εξήγηση αυτή δεν αρκεί από μόνη της.
Η σύμβαση της σοβαρότητας
Το πορτρέτο είχε κληρονομήσει τους κανόνες της ζωγραφικής, όπου το ανοιχτό χαμόγελο συνδεόταν συχνά με την αφέλεια ή τη μέθη. Μια φωτογραφία ήταν γεγονός — συχνά η μοναδική εικόνα ενός ανθρώπου.
«Μια φωτογραφία δεν ήταν στιγμιότυπο. Ήταν μνημείο.»

Με τις φορητές κάμερες και τη λαϊκή φωτογραφία του 20ού αιώνα, η στιγμή άρχισε να μετράει περισσότερο από το μνημείο. Και το χαμόγελο βρήκε τη θέση του στο κάδρο.
Εννοιολογικό κείμενο για το πρωτότυπο του SmileMode. Δεν αποτελεί ιατρική συμβουλή ούτε αναπαράγει πραγματική συνέντευξη.

