The Cover Story
Το χαμόγελο δεν είναι φίλτρο.
Σε μια εποχή επεξεργασμένων προσώπων, το πιο ριζοσπαστικό πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να γελάσεις όπως γελάς. Με τα κενά, τις γωνίες και το φως που πέφτει λάθος.

Κάπου ανάμεσα στο τρίτο και στο τέταρτο φίλτρο, το πρόσωπο παύει να είναι δικό μας. Γίνεται μια συμφωνία: λίγο πιο λείο, λίγο πιο συμμετρικό, λίγο πιο λευκό. Και το χαμόγελο —αυτή η ανεπιτήδευτη κίνηση που ξεκινάει από τα μάτια— μετατρέπεται σε στάση.
Αυτό το τεύχος ξεκινά από μια απλή παρατήρηση: τα χαμόγελα που θυμόμαστε δεν είναι ποτέ τα τέλεια. Είναι εκείνα που ήρθαν απρόσκλητα, πάνω σε μια κουβέντα, σε ένα τραπέζι που κράτησε περισσότερο απ' όσο έπρεπε.
Η κουλτούρα της διόρθωσης
Μεγαλώσαμε με την ιδέα ότι κάθε εικόνα μπορεί να βελτιωθεί. Η ιδέα δεν είναι κακή — η φροντίδα είναι μορφή σεβασμού. Το ζήτημα ξεκινά όταν η βελτίωση γίνεται προϋπόθεση για να εμφανιστούμε.
«Τα χαμόγελα που θυμόμαστε δεν είναι ποτέ τα τέλεια.»
Ένα πρόσωπο που γελάει αληθινά κινείται: οι γωνίες των ματιών σπάνε, τα μάγουλα ανεβαίνουν, το στόμα ανοίγει περισσότερο απ' όσο θα επέτρεπε μια πόζα. Αυτή η κίνηση είναι πληροφορία. Λέει: είμαι εδώ, μαζί σου.

Μια άλλη πρόταση ομορφιάς
Το SmileMode δεν προτείνει να εγκαταλείψουμε τη φροντίδα. Προτείνει να την ξαναδούμε ως κάτι που γίνεται για εμάς, όχι για το βλέμμα των άλλων. Ένα χαμόγελο υγιές, φροντισμένο και δικό σου είναι πιο ενδιαφέρον από ένα χαμόγελο που μοιάζει με όλα τα άλλα.
Στις σελίδες που ακολουθούν συναντάμε πρόσωπα, αντικείμενα και ιδέες που μοιράζονται αυτή την πεποίθηση. Κανένα δεν είναι τέλειο. Γι' αυτό τα επιλέξαμε.
Εννοιολογικό κείμενο για το πρωτότυπο του SmileMode. Δεν αποτελεί ιατρική συμβουλή ούτε αναπαράγει πραγματική συνέντευξη.


